Podcast, odcinek 2: urlop w minijobie – 5 największych mitów w branży utrzymania czystości.

Rozdział 1: Wstęp — setki pytań bez odpowiedzi pod jednym artykułem (od 00:00)

Głos 1 · 0:00 720. To nie jest po prostu jakaś tam statystyka. To dokładna liczba zrozpaczonych, wściekłych i, tak, także kompletnie zagubionych komentarzy, które piętrzą się obecnie w sieci pod jednym jedynym artykułem Minijob-Zentrale.

Głos 2 · 00:16 Szaleństwo, prawda? 720?

Głos 1 · 00:19 Absolutnie. 720 osób, które codziennie sprzątają biura, układają towar na półkach albo siedzą przy kasie. I w gruncie rzeczy wszystkie mają dokładnie to samo pytanie. Mianowicie: czy przy moim prawie do urlopu nie robią mnie właśnie kompletnie w konia?

Głos 2 · 00:32 A spoiler brzmi niestety tak, że w większości przypadków tak, robią.

Głos 1 · 00:35 Dokładnie. I dlatego chcemy się dziś temu bardzo dokładnie przyjrzeć. Witamy w oficjalnym podcaście firmowym Ruiz Gebäudeservice Hamburg. Bo nie siedzimy tu jako jacyś teoretyczni doradcy w garniturach w wieży z kości słoniowej.

Głos 2 · 00:47 No, broń Boże, nie.

Głos 1 · 00:48 Tylko jesteśmy pracodawcami prosto z praktyki. W Ruiz sami, na co dzień, zatrudniamy osoby w minijobie przy sprzątaniu budynków. I kiedy czyta się o tych ludzkich losach, po prostu widać, że prawie nie ma tematu, przy którym więcej się kłamie, oszukuje albo też z czystej niewiedzy źle liczy.

Głos 2 · 01:06 Czyli to naprawdę problem strukturalny w naszej branży. Niewiedza jest ogromna, i to po obu stronach biurka, żeby być uczciwym. Tak, to prawda. Ale najgorsze w tym jest to, że na koniec tę niewiedzę prawie zawsze odczuwają na własnej skórze osoby sprzątające. I właśnie to jest naszą misją w dzisiejszej rozmowie, podczas naszej wspólnej przerwy obiadowej. Zgadza się. Chcemy po prostu raz porządnie uprzątnąć te gęste zarośla półprawd. Prosto, bardzo praktycznie i przede wszystkim zupełnie bez tego niezrozumiałego prawniczego żargonu. On i tak służy tylko do tego, żeby ludzi zastraszyć.

Rozdział 2: Podstawowa zasada — liczą się dni, nie godziny (od 01:43)

Głos 1 · 01:43 To jest dokładnie ten punkt. To zastraszanie działa naprawdę tylko tak długo, jak długo absolutne podstawy są niejasne. Kiedy tak patrzę na te komentarze, mam wrażenie, że ludzie mylą się w obliczeniach już przy pierwszym kroku. Czyli jeszcze zanim w ogóle porozmawiają z szefem. Gdzie właściwie zaczyna się to zamieszanie?

Głos 2 · 02:01 No więc absolutnie największy błąd w myśleniu, który popełniają prawie wszyscy, to próba zsumowania przepracowanych godzin.

Głos 1 · 02:09 Aha, okej.

Głos 2 · 02:09 Ludzie patrzą na swój grafik i myślą sobie: okej, pracuję dziesięć godzin w tygodniu. Ile urlopu mi wychodzi przy dziesięciu godzinach? I to jest już kompletnie błędne podejście.

Głos 1 · 02:22 Naprawdę kompletnie błędne?

Głos 2 · 02:24 Tak, kompletnie. Bo ustawodawca w ogóle nie liczy w godzinach. Jeśli spojrzymy na nagie fakty, istnieje żelazna złota zasada. Przy prawie do urlopu liczą się wyłącznie dni, w które pracujesz, a nie godziny.

Głos 1 · 02:39 Aha, czekaj, zatrzymajmy się przy tym na chwilę, bo to gigantyczna dźwignia. To znaczy, czy ktoś w swoim dniu pracy przez dwie godziny myje klatki schodowe, czy przez pięć godzin doprowadza do połysku cały open space, to dla samej liczby jego dni urlopu na koniec roku jest zupełnie obojętne.

Głos 2 · 3:00 Zupełnie obojętne. Dla ustawy dzień pracy to dzień pracy. Kropka. Przy obliczaniu twojego czasu na odpoczynek ustawodawca patrzy naprawdę tylko na to, ile razy w tygodniu przychodzisz do pracy.

Głos 1 · 03:12 Mocne.

Głos 2 · 03:12 Tak. Długość danej zmiany ma znaczenie dopiero przy zapłacie za ten dzień urlopu, ale właśnie nie przy pytaniu, jak często możesz zostać w domu.

Rozdział 3: Analogia z basenem i wzór na urlop (od 03:21)

Głos 1 · 03:21 Wiesz, z czym mi się to od razu kojarzy? To dokładnie jak z biletem dziennym na basen.

Głos 2 · 03:27 O, dobre porównanie.

Głos 1 · 03:28 Tak, albo kiedy rano kupujesz w kasie bilet, to ratownika w ogóle nie obchodzi, czy zostajesz tylko na jedną intensywną godzinę, żeby popływać na torze, czy, nie wiem, przez osiem godzin leżysz z całą rodziną na trawie.

Głos 2 · 03:43 Zgadza się, tak.

Głos 1 · 03:44 Przy wejściu zużywasz dokładnie jeden bilet, jedno wejście to jedno wejście. A w pracy dzień pracy to po prostu dzień pracy.

Głos 2 · 03:51 To fantastyczna analogia, naprawdę trafia w sedno. Jedno wejście, jeden bilet. I jeśli teraz zastosujemy tę basenową logikę do prawa pracy, to nagle także oficjalny ustawowy wzór staje się zupełnie oczywisty.

Głos 1 · 04:06 Okej, dawaj.

Głos 2 · 04:07 No więc federalna ustawa o urlopach w swoim podstawowym założeniu wychodzi zawsze od sześciodniowego tygodnia pracy. Kto pracuje sześć dni, ma ustawowo co najmniej 24 dni urlopu. Wzór brzmi więc: twoje rzeczywiste dni pracy w tygodniu pomnożone przez 24, a potem podzielone przez sześć.

Rozdział 4: Tabela dni urlopu do zapamiętania (od 04:29)

Głos 1 · 04:29 Uff, okej. Rozłóżmy to bardzo konkretnie na czynniki pierwsze dla wszystkich, którzy może słuchają nas właśnie teraz z mopem w ręku. Bo z naszych źródeł wynika przecież cudownie prosta tabela, którą właściwie wystarczy zapamiętać jeden jedyny raz.

Głos 2 · 04:42 Dokładnie.

Głos 1 · 04:43 Załóżmy, że ktoś sprząta u nas dokładnie jeden dzień w tygodniu. Powiedzmy w każdy piątek przez cztery godziny.

Głos 2 · 04:48 Wtedy liczysz po prostu jeden dzień razy 24 podzielone przez sześć. To daje dokładnie cztery dni urlopu w roku.

Głos 1 · 04:57 Eee, ale to na pierwszy rzut oka brzmi szokująco mało, prawda? Cztery dni?

Głos 2 · 05:01 Tak, wielu tak myśli. Ale pomyśl jeszcze raz o swojej analogii z basenem. Jeśli weźmiesz te cztery dni, to w rzeczywistości masz wolne cztery piątki. To oznacza dla ciebie cztery pełne tygodnie z rzędu, w których ani razu nie musisz postawić stopy w firmie.

Głos 1 · 05:19 Aha, okej, to jest ten moment olśnienia. Te cztery dni rozciągają się więc na cztery tygodnie faktycznej nieobecności.

Głos 2 · 05:27 Dokładnie tak.

Głos 1 · 05:28 A jeśli pracuję dwa dni w tygodniu, czyli powiedzmy zawsze we wtorek i czwartek?

Głos 2 · 05:33 Wtedy to się logicznie podwaja. Dwa dni pracy w tygodniu oznaczają według wzoru osiem dni urlopu w roku. A jeśli weźmiesz je w jednym ciągu, znowu masz cztery tygodnie zupełnie wolne, bo na tydzień bierzesz ze swojej puli urlopowej tylko dwa dni.

Głos 1 · 05:49 Niesamowite. A przy trzech dniach w tygodniu to wtedy dwanaście dni urlopu w roku. To naprawdę żadna czarna magia.

Głos 2 · 05:57 Absolutnie nie, nie.

Głos 1 · 05:58 Jeśli jako osoba w minijobie zapamięta się po prostu tę minitabelę, czyli jeden dzień daje cztery, dwa dni dają osiem, trzy dni dają dwanaście dni urlopu, to właściwie ma się już idealną tarczę, żeby nie dać się więcej zrobić w konia.

Głos 2 · 06:14 Zgadza się. I bardzo ważne w tym miejscu: te dni urlopu to dni, w które odpoczywasz w domu i dostajesz przelew dokładnie na taką kwotę, jaką normalnie przyniosłaby ci tego dnia twoja praca. Wymieniasz więc czas na odpoczynek, ale właśnie nie na utratę dochodu.

Rozdział 5: Nieregularny czas pracy jako przypadek szczególny — wzór roczny (od 06:32)

Głos 1 · 06:32 Okej, ale tutaj krytycznie się wtrącę.

Głos 2 · 06:34 Proszę bardzo.

Głos 1 · 06:35 Cały ten rachunek działa świetnie i jest bardzo elegancki, jeśli wychodzimy z idealnego świata, czyli świata, w którym ktoś ma stoicko stały grafik. Każdy wtorek, każdy czwartek. Ale jesteśmy tu w branży sprzątającej. Co z niezliczonymi ludźmi, którzy pracują na wezwanie?

Głos 2 · 06:51 Tak, osoby na zastępstwa.

Głos 1 · 06:52 Dokładnie, ci, którzy sprzątają zupełnie nieregularnie: jeden tydzień trzy dni, bo koleżanka jest chora, potem może dwa tygodnie wcale, potem znowu jeden dzień. Oni przecież kompletnie wypadają z siatki tej prostej tabeli, prawda? Bo nie ma jasnej liczby dni w tygodniu.

Głos 2 · 07:06 Nie, wcale nie wypadają z siatki. Ustawodawca także dla tych złożonych, nieregularnych przypadków przewidział jasne rozwiązanie. To tylko trochę więcej liczenia.

Głos 1 · 07:18 Okej.

Głos 2 · 07:19 Jeśli ktoś pracuje zupełnie nieregularnie, stosujemy tak zwany wzór roczny. Zamiast patrzeć w oderwaniu na jeden jedyny tydzień, bierzemy pod uwagę cały rok kalendarzowy.

Głos 1 · 07:30 Rozumiem.

Głos 2 · 07:30 Rachunek wygląda wtedy tak: ustawowy minimalny urlop w wymiarze 24 dni pomnożony przez rzeczywiste dni pracy, które ta osoba przepracowała w ciągu całego roku, i całość podzielona przez 260.

Głos 1 · 07:44 Stop, czekaj. Dlaczego akurat 260? Skąd nagle ta liczba?

Głos 2 · 07:50 Dobre pytanie. 260 oznacza teoretycznie możliwe dni pracy osoby zatrudnionej na pełny etat w całym roku, jeśli przyjmie się pięciodniowy tydzień pracy. To niejako matematyczna linia bazowa, żeby postawić niepełny i pełny etat w uczciwej proporcji.

Głos 1 · 08:07 Aha, okej. Zróbmy to namacalnym. Weźmy kogoś, kto pracuje bardzo elastycznie na zastępstwach. Pod koniec roku siadamy, sumujemy wszystkie kartki i grafiki i wychodzi nam, powiedzmy, dokładnie 90 rzeczywistych dni pracy w tym roku.

Głos 2 · 08:24 Dobrze, to bierzemy 24 ustawowe dni urlopu i mnożymy je przez te 90 faktycznych dni pracy. To daje 2160.

Głos 1 · 08:35 Okej.

Głos 2 · 08:36 I tę liczbę dzielimy potem przez 260 rocznych dni pracy z linii bazowej. Wynik na kalkulatorze to wtedy 8,3. Czyli tej osobie przysługuje rachunkowo dobre osiem dni urlopu za ten rok.

Rozdział 6: Kalkulator urlopu firmy Ruiz Büroreinigung Hamburg (od 08:51)

Głos 1 · 08:51 Okej, powiem szczerze, przy przeliczaniu tego wzoru rocznego i ciągłym liczeniu na ułamkach w pewnym momencie nawet mnie w biurze zaczęło odbijać.

Głos 2 · 08:58 Tak, wielu tak ma.

Głos 1 · 9:00 Dlatego właśnie wtedy w Ruiz Gebäudeservice powiedzieliśmy naszym ludziom: zbudujcie nam kalkulator, który rozwiąże to w kilka sekund i w sposób prawnie pewny, bez tego, żeby ktoś musiał rozpaczać przy kuchennym stole. I właśnie z niego mogą teraz korzystać także nasi słuchacze, zupełnie bezpłatnie.

Głos 2 · 09:13 Bardzo fajnie.

Głos 1 · 09:14 Wchodzisz po prostu na naszą stronę pod adresem büroreinigung-ruiz.de Urlaubsanspruch im Minijob. Tam jest to narzędzie. Wpisujesz naprawdę tylko swoje dni pracy, klikasz „Oblicz” i w niecałe 10 sekund masz swoją dokładną liczbę. Bez stresu, bez błędów matematycznych.

Głos 2 · 09:31 A to narzędzie jest niezwykle cenne. Bo wiesz, tylko jeśli znasz swoją bardzo dokładną, prawnie pewną liczbę, masz w ogóle podstawę, żeby móc ocenić, czy twój pracodawca jest wobec ciebie uczciwy, czy właśnie stawia cię w gorszej sytuacji.

Rozdział 7: 5 największych mitów z praktyki (od 09:46)

Głos 1 · 09:46 Co prowadzi mnie prosto do następnego dużego problemu. Bo skoro te obliczenia są właściwie takie logiczne, a my mamy do tego nawet narzędzia, to dlaczego w internecie ciągle czytam te historie grozy?

Głos 2 · 09:58 Tak.

Głos 1 · 09:58 Kiedy pracodawcy odmawiają udzielenia urlopu, to często nie wynika z braków w matematyce, tylko z celowych manewrów wprowadzających w błąd. Rozłóżmy na części najbardziej toksyczne wymówki z praktyki. To jest tu przecież prawdziwe sedno. Bo mnie naprawdę skacze ciśnienie, kiedy coś takiego czytam. Jaki jest absolutny klasyk, który ludzie ciągle słyszą?

Głos 2 · 10:17 O, absolutny lider, (niezrozumiałe), to zdanie: jesteś tu przecież tylko na minijobie. Osobom w minijobie ustawowo w ogóle nie przysługuje urlop. To przywilej dla stałych pracowników.

Głos 1 · 10:29 Zdanie, które w Niemczech pada pewnie tysiące razy dziennie. Co na to odpowiadamy?

Głos 2 · 10:35 Że to kompletna, prawnie nie do obrony bzdura. To jest krystalicznie jasno zapisane w federalnej ustawie o urlopach. W prawie pracy istnieje tak zwana zasada równego traktowania. Osoba w minijobie z punktu widzenia prawa pracy nie jest niczym egzotycznym. To po prostu zwykłe zatrudnienie w niepełnym wymiarze.

Głos 1 · 10:51 Dokładnie.

Głos 2 · 10:52 A zasada równego traktowania mówi po prostu: osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze nie wolno w ich podstawowych prawach traktować gorzej niż osób pełnoetatowych. Każdy, naprawdę każdy, kto ma minijob, ma dokładnie takie samo ustawowe prawo do płatnego urlopu wypoczynkowego. Kto jako szef twierdzi inaczej, ten albo z zimną krwią kłamie, albo po prostu nie panuje nad prowadzeniem własnej firmy.

Głos 1 · 11:16 To trzeba sobie naprawdę uświadomić. Ta zasada równego traktowania jest przecież w gruncie rzeczy wałem ochronnym państwa. Gdyby jej nie było, źli pracodawcy od razu zaczęliby siekać każdy pełny etat na cztery minijoby, tylko żeby zaoszczędzić na dniach urlopu.

Głos 2 · 11:30 Absolutnie.

Głos 1 · 11:30 Ustawa stawia więc temu dumpingowi płacowemu solidną zaporę. To prowadzi mnie do mitu numer dwa, który niedawno znowu obił mi się o uszy. Jest chyba jeszcze bardziej perfidny, bo dla laika na pierwszy rzut oka brzmi tak logicznie, a nawet hojnie.

Głos 2 · 11:44 O, już się domyślam.

Głos 1 · 11:46 Szef mówi: słuchaj, urlop jest u nas już wliczony bezpośrednio w twoją stawkę godzinową. Dlatego dostajesz u nas też trochę więcej za godzinę niż u konkurencji. Pozwól, że to przetłumaczę. To znaczy, że pracodawca płaci mi może 50 centów więcej za godzinę i mówi mi tym samym nie wprost: masz tu parę centów ekstra, kup sobie łaskawie urlop za swoje i nie zawracaj mi głowy wnioskami urlopowymi.

Głos 2 · 12:09 Dokładnie na tym polega ten numer. I musimy to tu powiedzieć z całą stanowczością: to jest absolutnie niezgodna z prawem klauzula umowna.

Głos 1 · 12:17 Niezgodna z prawem? Mocne.

Głos 2 · 12:18 Tak, nawet jeśli jako osoba w minijobie masz to tak podpisane w umowie, nie jest to warte papieru, na którym to napisano. To jest nieważne.

Głos 1 · 12:26 Okej, dlaczego dokładnie?

Głos 2 · 12:27 Bo ustawodawca mówi, że urlop wypoczynkowy ma bardzo konkretny cel, który nie podlega negocjacjom, mianowicie wypoczynek pracownika. Urlop według ustawy oznacza obowiązkowo dwie rzeczy jednocześnie. Ma się fizycznie wolne i jest się w tym czasie finansowo zabezpieczonym. Obie rzeczy razem.

Głos 1 · 12:47 Czyli ścisłe rozdzielenie zwykłego wynagrodzenia i pieniędzy za urlop to w gruncie rzeczy taki psychologiczny mechanizm ochronny państwa?

Głos 2 · 12:55 Tak, można to tak widzieć.

Głos 1 · 12:57 Bo jeśli jesteśmy szczerzy, wiele osób w minijobie potrzebuje tych pieniędzy bardzo pilnie. Chętnie biorą dziś te dodatkowe 50 centów za godzinę, żeby zapłacić rachunek za prąd. Ale osiem miesięcy później są fizycznie zupełnie wykończone, powinny właściwie zrobić sobie tydzień przerwy, ale nie mogą sobie na to pozwolić, bo w tym wolnym tygodniu zarobiłyby zero euro. Państwo chroni tu więc ludzi przed wyzyskiem, do którego pcha ich własna bieda.

Głos 2 · 13:22 Dokładnie. Wynagrodzenia nie wolno wypłacać wcześniej po kawałku, bo dzieje się dokładnie to, co właśnie opisujesz. Z powodu kłopotów finansowych w ogóle nie bierze się już urlopu. Cel wypoczynkowy, czyli ochrona zdrowia, zostaje przez to całkowicie storpedowany. Dlatego ustawa mówi: nie, urlop trzeba wziąć w postaci wolnego czasu i zapłacić za niego dokładnie wtedy.

Głos 1 · 13:47 Absolutnie przekonujące. Okej, kolejny trik z lamusa złych pracodawców znowu kręci się wokół naszej matematyki sprzed chwili. Osoba sprzątająca chce mieć tydzień wolnego. A biuro mówi: jasne, dostaniesz urlop. Ale za jeden tydzień musisz oczywiście odliczyć ze swojej puli pięć dni urlopu.

Głos 2 · 14:05 O tak.

Głos 1 · 14:06 I to chociaż ta osoba zgodnie z umową sprząta może tylko we wtorki i czwartki.

Głos 2 · 14:09 To niewiarygodnie bezczelny trik rachunkowy, żeby sztucznie i w rekordowym tempie wyczyścić pulę urlopową pracownika. Przypomnijmy sobie naszą analogię z basenem sprzed chwili. I zasadę dni.

Głos 1 · 14:22 Dokładnie, jeden dzień to jeden bilet.

Głos 2 · 14:24 Zgadza się. Z puli urlopowej wolno odliczać zawsze tylko te dni, które normalnie rzeczywiście byłyby twoimi dniami pracy. Jeśli zgodnie z umową i tak sprzątasz tylko we wtorek i w czwartek, a chcesz na cały tydzień polecieć na Majorkę, to we wniosku urlopowym wpisujesz urlop też tylko na wtorek i czwartek.

Głos 1 · 14:43 Aha.

Głos 2 · 14:44 Na całkowicie wolny tydzień zużywasz więc dokładnie dwa dni urlopu, a nie pięć.

Głos 1 · 14:50 To znaczy, że pracodawca próbuje w tym scenariuszu wyssać pracownikowi z konta dni, w które ta osoba i tak leżałaby na kanapie. To przecież faktycznie kradzież czasu na odpoczynek. Niewiarygodne.

Głos 2 · 15:02 Tak, dokładnie tak.

Głos 1 · 15:04 Ale co właściwie z latem? Wiele małych biur czy gabinetów zamyka się przecież w sierpniu często na całe tygodnie. Często słyszę od naszych ludzi, że na rozmowach kwalifikacyjnych w innych firmach mówi się im: eee, no cóż, w sierpniu mamy trzy tygodnie urlopu zbiorowego. I tym samym cały twój roczny urlop jest wykorzystany. W ciągu roku nie musisz więc nawet pytać.

Głos 2 · 15:28 Tak, to błąd numer cztery.

Głos 1 · 15:29 Czyli szef leci na Karaiby, zamyka interes, a ja jako osoba sprzątająca mam cały swój wypoczynek narzucony przez kogoś innego?

Głos 2 · 15:37 Nie, także tutaj orzecznictwo wyznacza bardzo wyraźne granice, żeby chronić pracownika. Pracodawca może z przyczyn organizacyjnych zarządzić urlop zbiorowy. Tak, to jego dobre prawo.

Głos 1 · 15:49 Okej.

Głos 2 · 15:49 Ale nigdy nie może, i to jest decydujący punkt, nie może rozplanować całego rocznego urlopu swojej załogi. Niemieckie sądy pracy mówią tu bardzo wyraźnie: część urlopu musi zawsze pozostać do swobodnego wyboru pracownika. W praktyce prawniczej przyjmuje się z reguły, że w ramach urlopu zbiorowego wolno rozplanować maksymalnie mniej więcej trzy piąte rocznego urlopu.

Głos 1 · 16:15 Aha, ciekawe.

Głos 2 · 16:16 Reszta należy do ciebie. I to jest niezwykle ważne dla autonomii pracowników. Pomyśl tylko o rodzicach, którzy muszą dopasować swój urlop do ferii szkolnych dzieci.

Głos 1 · 16:25 To niezwykle ważna wskazówka dla pewności planowania. Dobrze, a teraz jeszcze jeden scenariusz, mój absolutny faworyt, bo jest taki bezczelny: święta.

Głos 2 · 16:32 Ojej.

Głos 1 · 16:33 Pracodawca dzwoni i mówi: słuchaj, w przyszłym tygodniu w czwartek jest przecież Wniebowstąpienie, biuro jest zamknięte, więc nie możesz przyjść posprzątać. Ale bez obaw, pensję i tak dostaniesz. Przyjdziesz wtedy po prostu w piątek i odpracujesz swoje cztery godziny.

Głos 2 · 16:48 To absolutnie niedopuszczalne. W tym scenariuszu w ogóle nie ma już bowiem zastosowania ustawa o urlopach, tylko inna, bardzo potężna ustawa: ustawa o kontynuacji wypłaty wynagrodzenia. A ona wyraźnie zabrania właśnie takiego odpracowywania.

Głos 1 · 17:04 Jak dokładnie brzmi ta zasada?

Głos 2 · 17:05 Zasada jest prosta. Jeśli twój zwykły dzień sprzątania wypada w ustawowe święto, masz tego dnia wolne. I dostajesz za ten dzień dokładnie tyle, ile za zupełnie normalnie przepracowane godziny. Bez żadnych ale.

Głos 1 · 17:20 Stop, krótki znak stopu dla wszystkich, którzy nie znają szczegółowo ustawy o kontynuacji wypłaty wynagrodzenia. To oznacza w gruncie rzeczy tylko tyle, że państwo gwarantuje ci, że czerwony dzień w kalendarzu nie zrobi dziury w twoim portfelu. Zgadza się?

Głos 2 · 17:34 Tak jest.

Głos 1 · 17:35 Czekaj, ale jeśli pracodawca żąda teraz ode mnie odpracowania tego w piątek, to faktycznie wykorzystuje ustawowe święto jako karę dla mnie. Kradnie mi cztery godziny mojego wolnego czasu w piątek, żeby dotować święto w czwartek.

Głos 2 · 17:49 Dokładnie taka jest ekonomiczna rzeczywistość stojąca za tym żądaniem. Pracodawca próbuje tu po prostu przerzucić ryzyko przedsiębiorcy związane ze świętem na wolny czas pracownika. Nie istnieje absolutnie żaden prawny obowiązek, żeby te godziny odpracować w inny dzień albo nawet wypracować z wyprzedzeniem.

Głos 1 · 18:07 No, szaleństwo.

Głos 2 · 18:08 Święto to płatny dzień wolny, który państwo wyznacza jako społeczną przerwę. To nie jest niepłatny przestój, którego skutki musi ponosić pracownik.

Głos 1 · 18:18 To trzeba sobie naprawdę powoli przetrawić. Święto to święto i jest płatne.

Rozdział 8: Tak to robimy w firmie Ruiz Büroreinigung Hamburg (od 18:23)

Głos 1 · 18:23 Kiedy słucha się o tych wszystkich mechanizmach i trikach, człowiek naprawdę zadaje sobie pytanie, jak to się może tak systematycznie dziać w branży. Ale jak my właściwie zapobiegamy u nas, czyli w Ruiz Gebäudeservice, temu, żebyśmy matematycznie czy strukturalnie nie wpadli właśnie w te pułapki? Chcemy przecież pokazać, że można to rozwiązać porządnie i uczciwie.

Głos 2 · 18:43 No więc klucz leży tu wyraźnie w administracyjnym uporządkowaniu od pierwszego dnia. W Ruiz nikt nie zaczyna pracy, zanim nie ma pisemnej umowy o pracę. A w niej prawo do urlopu nie jest schowane gdzieś drobnym drukiem, tylko jest krystalicznie jasno podane w dniach.

Głos 1 · 19:02 Zgadza się.

Głos 2 · 19:03 To rozwiązuje już podstawowy problem niewiedzy. Ale prawdziwym wyzwaniem dla pracodawców, i to jest powód, dla którego tak wielu się od tego wymiguje, jest prawidłowa zapłata w czasie urlopu. Szczególnie w przypadku osób sprzątających, których godziny często mocno się wahają. Jak wy to właściwie dokładnie wdrażacie w księgowości płacowej?

Głos 1 · 19:24 Tutaj trzymamy się najuczciwszej z prawnego punktu widzenia metody, jaką oferuje nam ustawa. Wynagrodzenie urlopowe obliczamy u nas na podstawie średniego zarobku z ostatnich 13 tygodni przed rozpoczęciem urlopu.

Głos 2 · 19:35 Dokładnie, zasada 13 tygodni.

Głos 1 · 19:37 Pozwól, że krótko wyjaśnię, dlaczego te 13 tygodni to taki genialny mechanizm. Wyobraź sobie, że zastępujesz chorą koleżankę. W ostatnim miesiącu wyrabiasz sporo nadgodzin i bierzesz dodatkowe zmiany. Przez to oczywiście na ten czas trochę podnosisz swój poziom życia.

Głos 2 · 19:54 Logiczne, tak.

Głos 1 · 19:55 Jeśli teraz w następnym miesiącu idziesz na urlop, byłoby skrajnie nieuczciwe, gdybyśmy nagle znowu zepchnęli cię do twojej absolutnie minimalnej pensji. Ustawa mówi bardzo jasno: twój wypoczynek nie może być finansowym krokiem wstecz. Dlatego bierzemy ostatnie 13 tygodni, czyli dokładnie jeden kwartał, i liczymy z nich twoją średnią. Twoje pieniądze za urlop odzwierciedlają więc twoją prawdziwą, najnowszą pracę.

Głos 2 · 20:20 I właśnie przed tym wielu pracodawców się wzbrania, bo administracyjnie to więcej zachodu. Trzeba to obliczenie z 13 tygodni przeprowadzać na nowo przy każdym rozpoczęciu urlopu. To wymaga porządnego oprogramowania i dobrej księgowości. Ale to jest właśnie jedyna droga, która naprawdę chroni pracownika.

Głos 1 · 20:37 Dokładnie. I mamy mocno zakotwiczony jeszcze jeden punkt, który niestety o wiele za często zamiata się pod dywan. Temat ciężkiej niepełnosprawności.

Głos 2 · 20:45 O tak, bardzo ważny temat.

Głos 1 · 20:47 Osoby w minijobie, które mają stopień niepełnosprawności, czyli tak zwany GdB, wynoszący 50 lub więcej, dostają u nas, dokładnie tak, jak jasno przewiduje to dziewiąta księga Kodeksu socjalnego, proporcjonalnie pięć dni urlopu dodatkowego w roku.

Głos 2 · 21:01 To super!

Głos 1 · 21:02 To nie jest miły bonus od nas, to ich ciężko wywalczone prawo. I u nas trafia to bez dyskusji od razu do systemu.

Głos 2 · 21:10 To naprawdę znakomity przykład stosowanego, uczciwego prawa pracy. Musimy też spojrzeć na obecne ramy gospodarcze. Mamy rok 2026. To znaczy, że mówimy tu o ustawowej płacy minimalnej w wysokości 13,90 euro za godzinę. Jednocześnie granica zarobków w minijobie wynosi 603 euro miesięcznie.

Głos 1 · 21:32 To są absolutne, nienaruszalne bariery ochronne uczciwej pracy w tym kraju. Każdy, kto schodzi poniżej, kto oszukuje przy zapłacie za urlop albo każe odpracowywać święta, oszukuje nie tylko swoich pracowników. Zapewnia sobie też nielegalną przewagę konkurencyjną nad uczciwymi firmami.

Głos 2 · 21:51 Absolutnie.

Głos 1 · 21:51 Chcemy w Ruiz bardzo wyraźnie pokazać, że można prowadzić dochodową, odnoszącą sukcesy firmę sprzątającą, dostarczać niezawodną jakość, a mimo to traktować swoich ludzi absolutnie uczciwie i zgodnie z literą prawa. Jedno wcale nie wyklucza drugiego.

Głos 2 · 22:07 Wręcz przeciwnie, to przecież zatrzymuje dobrych pracowników na rynku, na którym dobrych ludzi niezwykle trudno znaleźć.

Głos 1 · 22:14 Dokładnie tak.

Rozdział 9: Państwa lista kontrolna w 3 punktach i pożegnanie (od 22:15)

Głos 2 · 22:15 A jeśli teraz podsumujemy wszystkie te prawne i matematyczne szczegóły, dochodzimy na koniec do bardzo prostego, ale potężnego wniosku. Wiedza chroni przed wyzyskiem. Kto zna swoje prawa, temu nikt nie wciśnie kitu.

Głos 1 · 22:31 Dokładnie tak jest. I żeby to wszystko nie było dla ciebie – kiedy słuchasz nas teraz może przy sprzątaniu, w pociągu albo na kanapie – tylko kolejną ciekawą rozmową do odhaczenia, mamy na koniec jeszcze konkretną listę kontrolną w trzech punktach.

Głos 2 · 22:43 Bardzo dobrze.

Głos 1 · 22:44 Trzy rzeczy, które najlepiej jeszcze załatwić, żeby zabezpieczyć się na sto procent. Punkt 1: jeszcze dziś policz swoje rzeczywiste dni pracy w tygodniu. Zapomnij na chwilę o godzinach na swojej kartce. Policz po prostu tylko pojedyncze dni, w które wchodzisz do swojego miejsca pracy.

Głos 2 · 23:00 Zgadza się. Punkt 2: oblicz swój całkiem osobisty wymiar urlopu. Jak już była mowa, nie musisz do tego układać żadnych dzikich równań. Użyj po prostu naszego kalkulatora na büroreinigung-ruiz.de ukośnik Urlaubsanspruch minus im Minijob.

Głos 1 · 23:20 I punkt 3.

Głos 2 · 23:20 Weź do ręki swoją umowę o pracę.

Głos 1 · 23:23 Wyciągnij ją z segregatora, odkurz i przeczytaj spokojnie.

Głos 2 · 23:28 Czy jest tam gdzieś coś podejrzanego?

Głos 1 · 23:30 Zdanie w stylu, eee, urlop jest już opłacony w stawce godzinowej?

Głos 2 · 23:34 Jeśli tak, to wiesz już teraz z absolutną pewnością, że to nielegalne i że warto w najbliższym czasie porozmawiać o tym z szefem.

Głos 1 · 23:42 Absolutnie.

Głos 2 · 23:43 I właśnie to prowadzi mnie do ostatniego impulsu do przemyśleń, który chcę dziś po prostu zostawić tak, żeby wybrzmiał. Na samym początku była mowa o tych 720 zrozpaczonych komentarzach.

Głos 1 · 23:54 Tak.

Głos 2 · 23:54 Wyobraź sobie, co by się stało w całej niemieckiej branży sprzątającej, gdyby od jutra, naprawdę od jutra od ósmej rano, każda pojedyncza osoba w minijobie w całych Niemczech domagała się dokładnie takiego urlopu i takich praw, jakie przysługują jej z mocy ustawy. Czy ten system czarnych owiec, który od lat opiera się przede wszystkim na niewiedzy i strachu pracowników, po prostu by się wtedy zawalił? Pomyśl o tym.

Głos 1 · 24:17 To cholernie mocne pytanie na koniec. Pytanie, które niejeden pracodawca tam na zewnątrz też mógłby sobie może kiedyś sam zadać. Dziękuję ci za to naprawdę fantastyczne i dogłębne omówienie wszystkich tych zasad.

Głos 2 · 24:28 Bardzo proszę, było super.

Głos 1 · 24:29 I dziękuję ci za słuchanie. Dokończ spokojnie swoją przerwę obiadową. Przejrzyj swoje dokumenty i uważaj na siebie. Do następnego razu.